Piztia

1834. urtea da, eta Madril hiri txiki bat da, inguratzen duten harresiez haraindi bidea egiten saiatzen dena, eta kolera izurrite ikaragarria jasaten du. Baina izurritea ez da bertako biztanleak izutzen dituen gauza bakarra: errebaletan inork eskatzen ez dituen nesken gorpu zatikatuak agertzen dira. Zurrumurru guztiek Piztia seinalatzen dute, inork ikusi ez duen baina denak beldur zaizkion izakia. Clara txikia desagertzen denean, haren arreba Luciak, Donosorekin, polizia begibakar batekin, eta Diegok, kazetari bilatzaile batek, atzerako kontaketa frenetiko bat hasiko dute neskatoa bizirik aurkitzeko. Bidean, frai Braulio monje gerrillariarekin egiten dute topo, eta urrezko eraztun misteriotsu batekin, bi mazo gurutzaturekin, jende guztiak gutiziatzen dituenak eta batzuk hiltzeko prest daudenak.